Poniedziałek, 18 lutego 2019 
 Poza Tabu ? nowojorskie Kino Transgresji, 2004
autor: ?ukasz Knasiecki
 

- Czy móg?by? najpro?ciej, w jednym zdaniu, okre?li? czym jest Kino Transgresji?
- Pierdol si?!


(z wywiadu z Nickiem Zeddem)

nowy jork 70/80


Prze?om lat 70. i 80. w alternatywnej kulturze ameryka?skiej zdominowa?a scena post-punkowa, skupiona g?ównie w okolicach Lower East Side w Nowym Jorku. Wybór Reagana na prezydenta, przesyt wszechobecn? pop-kultur? i przeintelektualizowan? sztuk? sprzyja? nihilistycznym nastrojom zbuntowanej m?odzie?y. Pod koniec lat 70. rozwin??a si? scena No Wave z post-punkowymi, noisowymi zespo?ami typu DNA czy Teenage Jesus & the Jerks. Do??czyli do niej performerzy, malarze, fotografowie, poeci. Równolegle pojawi?y si? na rynku tanie technologie filmowe, w szczególno?ci Super-8, co spowodowa?o w?ród artystów zwi?zanych z No Wave wzmo?one zainteresowanie nowym medium. Projekcje filmów powsta?ego wkrótce ruchu, okre?lanego jako Kino Transgresji, odbywa?y si? na squatach, w niezale?nych klubach podczas koncertów, cz?sto tak?e w plenerze, na ?cianach budynków. Ich radykalny charakter wyklucza? mo?liwo?? dystrybucji w oficjalnym obiegu, pojedyncze projekcje na festiwalach filmowych czy w kinach artystycznych ko?czy?y si? najcz??ciej awanturami i interwencj? policji, która konfiskowa?a ta?my. Zbawieniem by?o dla Kina Transgresji pojawienie si? technologii wideo, dzi?ki której amatorsko przegrywane ta?my mog?y by? swobodnie rozpowszechniane.

Filmy transgresyjne powstawa?y w opozycji zarówno do produkcji hollywoodzkich, jak i do ówczesnego kina eksperymentalnego (artystycznego), które zabrn??o w ?lepy, strukturalistyczny zau?ek. Daleko by?o im tak?e do nurtu kina niezale?nego, które finansowane by?o najcz??ciej przez oficjalne instytucje kulturalne i by trafi? do dystrybucji musia?o przestrzega? podstawowych norm moralnych i estetycznych.

Wobec braku jakiegokolwiek wsparcia finansowego z zewn?trz, obrazy tworz?ce Kino Transgresji powstawa?y na najta?szej ta?mie filmowej, cz?sto przeterminowanej czy po prostu kradzionej. Finansowane by?y ca?kowicie przez samych twórców, tote? mog?y swobodnie kreowa? przedstawian? rzeczywisto??, nie ogl?daj?c si? na jakiekolwiek kulturowe normy.

inspiracje


Odrzucaj?c wszelkie wytwory kultury oficjalnej, tak?e tej ?niezale?nej? spod znaku intelektualistów w typie Cassavetesa czy Jarmuscha, twórcy kina transgresyjnego szukali swoich inspiracji w?ród ?mieciowego, campowego kina Jacka Smitha, braci Kuchar, Andy Warhola, Johna Watersa.

Jack Smith tworzy? od lat 50. zainspirowane hollywodzkimi produkcjami klasy B anarchistyczne filmy i przedstawienia, w których drag-queens i transwestyci prezentowali wszelkie formy radykalnej seksualno?ci. Andy Warhol kr?ci? nudne, amatorskie fabu?y, w których wyst?powali zaludniaj?cy jego Fabryk? seksualni i spo?eczni odszczepie?cy. Filmy Smitha i Warhola celowo narusza?y wszelki zasady tzw. stylu zerowego kina fabularnego, by?y fatalnie zmontowane, sk?ada?y si? ze ?le nakr?conych uj??, by?y pierwszymi, ca?kowicie anarchistycznymi manifestacjami w ?wiecie kina.

Ich spadkobierc? w latach 70. sta? si? John Waters, król kontrolowanego kiczu. Jego filmy czerpa?y zarówno z undergroundu lat 60. jak i z twórczo?ci filmowej klasy B ? obrazów Rogera Cormana czy Russa Meyera (ojca kina erotycznego, którego Waters nazywa? ?Eisensteinem kina porno?). Waters by? królem z?ego smaku, w jego sprawnych technicznie fabu?ach wyst?powa?y gigantyczne prostytutki, tancerki go-go, kryminali?ci, ludzie z marginesu. W swoich filmach przekracza? wszelkie bariery estetyczne i moralne, co mia?o sta? si? tak?e jedn? z charakterystycznych cech Kina Transgresji. Jak bardzo ekstremalne by?y to sceny ? warto przytoczy? tu fragment kultowego dzi? filmu Pink Flamingos z 1972 roku, w którym wyj?tkowo odpychaj?ca, monstrualna bohaterka wygrywa konkurs na Najobrzydliwszego Cz?owieka na Ziemi, zjadaj?c psie odchody. Warto zaznaczy?, i? ca?a scena, pocz?wszy od psiej defekacji, nakr?cona zosta?a w jednym uj?ciu.

kino transgresji


Mimo jasno okre?lonych inspiracji, twórców zaliczanych do nurtu Kina Transgresji nie ??czy?a wyrazista jedno?? stylu czy zainteresowa?. Powstawa?y punkowe quasi-fabu?y, fetyszystyczne, wyestetyzowane miniatury S/M, filmy dokumentalne, manifesty feministyczne, eksperymentalne porno, punkowe teledyski. Mimo tej ró?norodno?ci stylistycznej i tematycznej, filmy transgresyjne ??czy?a jedna, podstawowa idea. Wszystkie przedstawiaj? rzeczywisto?? w sposób alternatywny do produkcji mainstreamu, interpretuj?c j? w sposób pozbawiony jakichkolwiek kompleksów i uwarunkowa? kulturowych. Przekraczane s? wszelkie normy i tematy tabu, w Kinie Transgresji dominuje ca?kowita swoboda twórcza, niczym nie skr?powana wolno??.

Filmy transgresyjne przedstawiaj? g?ównie rzeczywisto??, w której ?yli ich twórcy ? ?wiat narkotyków, seksualnych perwersji, przemocy, biedy ? rzeczywisto?? nieobecn? b?d? marginalizowan? w wytworach kultury oficjalnej. Artystów transgresyjnych fascynowa?a ukrywana, ciemna strona ludzkiej egzystencji, w szczególno?ci ró?nego rodzaju eksperymenty z cielesno?ci?, seksualno?ci?. W ich filmach bardzo cz?sto powracaj? motywy sadomasochistyczne, samookaleczenia, piercingu, ekstremalne praktyki analne, fetyszyzm. Wiele filmów balansuje na granicy pornografii b?d? j? przekracza, co w po??czeniu z brudnymi, czarno-bia?ymi zdj?ciami oraz nieatrakcyjnymi, zdeformowanymi cia?ami tworzy obrazy o niezwyk?ej, transgresyjnej, a tym samym trudnej w percepcji sile.

Z drugiej strony warto zaznaczy? humorystyczne cz?sto podej?cie filmowców do najbardziej nawet drastycznych tematów. Nadu?ywanie narkotyków i alkoholu oraz wieczna zabawa skutecznie broni?y filmowców Kina Transgresji przed popadaniem w g??bsze, filozoficzne dywagacje nad tanatyczn? relacj? seks ? ?mier? spod znaku de Sade czy Crowleya. Wiele filmów pe?nych jest czarnego humoru, przesadnego kiczu czy te? obrazów m?odzie?czej, nieskr?powanej zabawy, co w zestawieniu z ekstremalno?ci? podejmowanych tematów, ?wiadczy o poczuciu du?ego dystansu do w?asnej twórczo?ci.

Radykalne i ca?kowite odrzucenie dorobku kultury oficjalnej oraz zinstytucjonalizowanego ?wiata nauki, przynios?o oczywi?cie niebezpiecze?stwo bana?u i mielizn intelektualnych, które ujawnia?y si? szczególnie w filmach próbuj?cych penetrowa? powa?niejsze tematy. Niektóre z nich, pomy?lane wówczas jako istotne, spo?eczne manifesty, wzbudzaj? dzi? jedynie pob?a?liwy u?miech, z jakim cz?sto traktuje si? w?asne, m?odzie?cze wybryki. Nawet wtedy jednak filmy Kina Transgresji pozostaj? intryguj?cym dokumentem jednego z najciekawszych ruchów alternatywnych XX wieku.

nick zedd


Kadr(y) z filmu `The Wild World of Lydia Lunch`, reż. Nick Zedd Kadr(y) z filmu `Police State`, reż. Nick Zedd

Nick Zedd jest dla ruchu Kina Transgresji postaci? kluczow?. Jako pierwszy podj?? prób? opisu zjawiska, w którym uczestniczy?, publikuj?c magazyn Underground Film Bulletin oraz og?aszaj?c w nim w roku 1985 Manifest Kina Transgresji. W tym radykalnym tek?cie Zedd atakuje z pasj? ca?y zastany establishment filmowy - twórców, krytyków, centra sztuki, ??da wysadzenia w powietrze szkó? filmowych, pisze:
?aden film, który nie szokuje nie jest warty obejrzenia. Dzi? wszystkie warto?ci musz? zosta? przedefiniowane. Nic nie jest ?wi?te. Wszystko powinno zosta? zweryfikowane, aby uwolni? nasze umys?y od wiary w tradycj?. (...) Proponujemy przekroczy? wszystkie granice ustanowione przez smak, moralno?? czy jakikolwiek inny system warto?ci kr?puj?cy ludzki umys?. (...) Je?eli nie ma ?ycia pozagrobowego, jedynym piek?em jest piek?o modlitw, przestrzegania prawa a jedynym niebem jest niebo grzechu, bycia rebeliantem, zabawy, pieprzenia i ?amania jak najwi?kszej ilo?ci regu?. Taki akt odwagi znany jest jako transgresja.

Manifest Zedda mia? indywidualny charakter, do którego z dystansem odnie?li si? inni filmowcy. By?o to jednak niezwykle sprytne komercyjnie posuni?cie, które spowodowa?o faktyczne zaistnienie tego nurtu kina w ?wiadomo?ci nowojorskiej bohemy i umo?liwi?o intensywny, cho? krótki, wybuch transgresyjnej twórczo?ci filmowej.

Sam Zedd realizowa? filmy od ko?ca lat 70., poruszaj?c si? swobodnie mi?dzy tematyk? spo?eczno-polityczn? i seksualn?. Sam gra? w wielu z nich, cz?sto kreuj?c w przebraniu role kobiece i transseksualne. Filmy Zedda to najcz??ciej 10-15 minutowe, czarno-bia?e etiudy fabularne, ud?wi?kowione gara?owymi fragmentami nagra? sceny No Wave. Zedd operuje prostymi, amatorskimi ?rodkami filmowymi, tanimi, campowymi efektami specjalnymi (tryskaj?ca krew, proste zdj?cia trikowe). Jego filmy osadzone s? w realiach nowojorskiego Lower East Side, w?ród brudnych ulic, opuszczonych budynków, zdewastowanych mieszka?, w ?wiecie narkomanów, dealerów i tanich prostytutek.

W niemal wszystkich swoich filmach Zedd gra g?ówn? rol?, sk?óconego z ?yciem outsidera, prezentuj?cego niezmiennie (nieco zabawny) ?bardzo z?y?, nihilistyczny wyraz twarzy. Tematyka wczesnych filmów Zedda koncentruje si? g?ównie wokó? seksu i ?mierci - w Thrust in Me (1984) kopuluje ze swoj? martw? narzeczon?, w Kiss Me Goodbye (1985) dusi po stosunku swoj? kochank?, w Police State (1987) umieraj?c zabija torturuj?cego go policjanta, który przed momentem odci?? mu genitalia. W swojej autobiografii, Totem of the Depraved Zedd wspomina, i? na pocz?tku lat 80., podczas swojego krótkiego, burzliwego zwi?zku z Lydi? Lunch, powa?nie rozwa?a? pope?nienie jakiej? okrutnej zbrodni, by móc do?wiadczy? z?a totalnego i tym samym zbli?y? si? do absolutu. Pozostaje cieszy? si?, i? Zedd nie poszed? drog? Mansona i realizowa? swoje m?odzie?cze frustracje w obszarze sztuki.

Pó?niejsze filmy Zedda kierowa?y si? coraz bardziej w kierunku kina jawnie pornograficznego. Whoregasm (1988) to na przyk?ad wyj?tkowo brutalny kola? punkowego, hardcorowego porno, w którym zdj?cia policjantów z wcze?niejszego filmu Zedda Police State przeplatane s? zbli?eniami drastycznych stosunków analnych i oralnych. Wydaje si?, i? Zedd pad? ofiar? w?asnego manifestu, zmuszony do ci?g?ego szokowania zap?tli? si? w swojej twórczo?ci. W ka?dym kolejnym filmie próbowa? szokowa? bardziej, co cz?sto wywo?uje politowanie, jak w przypadku filmu Tom Thumb in the Land of Giants (1999), w którym grany przez syna Zedda ch?opiec wchodzi do gigantycznej pochwy czy w bardzo interesuj?cym plastycznie filmie Ecstasy in Entropy (1999), który wzbogacony jest w dodan? wyra?nie na si?? scen? seksu oralnego.

Na szcz??cie Zedd wci?? nie traci poczucia humoru. Jeden z jego ostatnich filmów, I of K9 (2001), parodiuje zoofilskie porno, przedstawiaj?c dwóch m??czyzn i kobiet?, którzy sfilmowani w estetyce starego, dobrego undergroundu przez kilka minut obca?owuj? nami?tnie psa.

richard kern


Kadr(y) z filmu `Evil Cameraman`, reż. Richard Kern Kadr(y) z filmu `Stray Dogs`, reż. Richard Kern Lung Leg na planie filmu Fingered

Richard Kern to druga, obok Zedda, najwa?niejsza posta? kojarzona z ruchem Kina Transgresji. Jego pierwsze filmy utrzymane s? w stylistyce przypominaj?cej dokonania Zedda, zaskakuj? jednak du?o wi?ksz? dawk? czarnego humoru. W zestawie czterech krótkich metra?y Manhattan Love Suicides (1985) Kern przedstawia ró?ne wariacje na temat samobójstwa. W Stray Dogs cia?o bohatera (David Wojnarowicz) rozpada si? na cz??ci (dos?ownie) w wyniku mi?osnego zawodu, w Thrust in Me (zrealizowanym wspólnie z Zeddem) podci?te ?y?y sfrustrowanej bohaterki tryskaj? niczym fontanna, w I Hate You Now para zdeformowanych naroktykowych dealerów pozbawia si? ?ycia za pomoc? rozgrzanego ?elazka i samospalenia. Kolejny film Kerna, You Killed me First (1985) to z kolei parodia kina rodzinnego, w którym typowa, ameryka?ska rodzina klasy ?redniej zmaga si? ze zbuntowan? córk?. Sfrustrowana nastolatka wytyka ob?ud? rodzicom i swojej porz?dnej siostrze, po czym w ko?cowej scenie zabija ich, wypowiadaj?c tytu?owe Wy zabili?cie mnie pierwsi.

Scenariusz do najd?u?szej fabu?y Kerna, 30-minutowego Fingered (1986), napisa?a legendarna wokalistka sceny nowojorskiej, Lydia Lunch. Film b?d?cy punkow? wersj? road movie opowiada histori? dziewczyny z sex-telefonu (w tej roli sama Lunch), która rusza z jednym ze swoich klientów w strace?cz? podró? samochodem, podczas której porywaj? i gwa?c? autostopowiczk? (motyw wykorzystany pó?niej przez Tarantino w scenariuszu Natural Born Killers). Film zawiera ostre, pornograficzne (patrz tytu? filmu) fragmenty z udzia?em Lunch oraz niezwykle drastyczne sceny przemocy, które jak zapewnia?a artystka, by?y spe?nieniem jej erotycznych fantazji.

Z ko?cem lat 80. Kern odchodzi o fabu?y, skupiaj?c si? filmach eksploruj?cych estetyk? S/M oraz swoje voyerystyczn? zami?owania. W Pierce (1990) dokumentuje ekstremalny piercing kobiecych i m?skich sutków, w X=Y (1990) pokazuje pó?nagie modelki pieszcz?ce bro? maszynow?, w Nazi (1991) ubrana w esesma?ski p?aszcz kobieta rozbiera si? i salutuje w hitlerowskim stylu (sieg hail) przed ameryka?sk? flag?.

Najbardziej znanym filmem Kerna powsta?ym w tym czasie jest The Evil Cameraman (1990), typowy dla artysty przyk?ad autobiograficznego voyeryzmu. Film sk?ada si? z czterech cz??ci - w ka?dej z nich fotograf (w tej roli sam Kern) ?przygotowuje? modelk? do zdj??. W pierwszej cz??ci, która toczy si? w obskurnym studiu, kr?puje drobn? Japonk? drutem, zas?ania jej oczy, nak?ada czarny kaptur, rozcina bielizn?, obcina w?osy ?onowe. W drugiej, nie mniej drastycznej cz??ci filmu, przywi?zuje kolejn? przera?on? modelk? nogami do sufitu, zdziera z niej ubranie, obwi?zuje ?a?cuchami. Te dwie sceny ud?wi?kowione zosta?y z?owrog?, hipnotyczn? muzyk? Foetusa i robi? piorunuj?ce wra?enie. W dalszej cz??ci filmu, podpisanej ?2 lata pó?niej?, muzyka zmienia si? na ?agodniejsz?, a film wpada w l?ejsz?, humorystyczn? tonacj?. W nowym, eleganckim studiu Kern przygotowuje kolejn? modelk? do zdj??, które s? ugrzecznion? wersj? poprzednich dwóch akcji. Tym razem sfrustrowany fotograf próbuje dobra? si? do modelki, stara si? zaimponowa? jej wytatuowan? nad cz?onkiem, wielk? swastyk? - bezskutecznie. W ostatniej scenie z udzia?em kolejnej modelki sytuacja si? powtarza. Niespe?niony seksualnie artysta opada za?amany.

The Evil Cameraman przedstawia najwa?niejsze fascynacje estetyczne i seksualne Kerna, komentuj?c tak?e ironicznie sytuacj? samego artysty, który wobec nag?ego wej?cia (oczywi?cie odpowiednio zmi?kczonej) estetyki S/M do kultury popularnej sta? si? wzi?tym fotografem i coraz cz??ciej pracowa? dla luksusowych, snobistycznych magazynów mody.

david wojnarowicz


Wojnarowicz by? artyst? lu?no zwi?zanym z kinem, pracowa? g?ównie jako malarz, fotograf i rze?biarz, opublikowa? te? kilka ksi??ek. W m?odo?ci prostytuowa? si? na nowojorskich ulicach, w latach 80. by? aktywist? nowojorskiego ?rodowiska gejowskiego, zmar? na AIDS w 1992 roku. Dzi?, przesz?o dziesi?? lat po ?mierci Wojnarowicza, jego twórczo?? zyskuje uznanie w?ród oficjalnego obiegu sztuki.

Wojnarowicz wyst?pi? jako aktor w kilku najbardziej znanych filmach Kina Transgresji (You Killed Me First, Stray Dogs), by? tak?e wraz z Tommym Turnerem twórc? najambitniejszego projektu filmowego, który powsta? w tym ?rodowisku, filmu Where Evil Dwells.

Pomys? filmu zrodzi? si? na podstawie autentycznych zdarze?, które mia?y miejsce w Nowym Jorku na pocz?tku lat 80. Niejaki Rick Kasso, pochodz?cy ze slumsów m?ody metalowiec, przewodzi? grupie uzale?nionych od cracku nastolatków, z którymi odbywa? quasi-satanistyczne rytua?y. Na jednym z narkotycznych tripów Kasso rytualnie zabi? jednego ze swoich kompanów. Trafi? do wi?zienia, gdzie pope?ni? samobójstwo.

Where Evil Dwells mia? by? w zamierzeniu pe?nometra?owym filmem fabularnym przedstawiaj?cym histori? opisanych Satan Teens. Niestety nigdy nie zosta? uko?czony, wi?kszo?? z nakr?conego filmu sp?on??a. Cho? pozosta?o niespe?na 30 minut filmu, Where Evil Dwells stanowi pod wzgl?dem artystycznym najciekawsze dokonanie ruchu Kina Transgresji.

Film jest czarno-bia?y, zrealizowany na s?abej jako?ci ta?mie, cz?sto prze?wietlony i chaotycznie zmontowany. ?cie?k? d?wi?kow? stanowi kola? muzyki punkowej, metalowej i industrialnej. Od strony wizualnej odwo?uje si? do pó?nych dokona? Kennetha Angera, w szczególno?ci filmów Inauguration of a Pleasure Dome i Scorpio Rising. Przedstawione w filmie piek?o zaludniaj? punkowcy i motocyklowe gangi, sam Szatan jest grany przez demonicznego Joe Colemana, malarza i performera, kultow? posta? nowojorskiej sceny lat 80. Ogl?damy sceny zbiorowych gwa?tów, rytualnych zabójstw noworodków, wymy?lnych tortur. W przeciwie?stwie do dokona? Kerna i Zedda, film nie epatuje naturalistycznymi przedstawieniami okrucie?stw ani aktów seksualnych, cho? Joe Coleman nie by?by sob?, gdyby w jednej ze scen nie po?kn?? ?ywcem jednej z bia?ych myszek przyniesionych mu na z?otej tacy. Dzi? Where Evil Dwells ogl?da si? ?wietnie, film emanuje niezwyk??, hipnotyczn? si?? i stanowi zaskakuj?cy przyk?ad udanego kola?u punkowej estetyki i wysublimowanej wra?liwo?ci artystycznej, któr? prezentowa? David Wojnarowicz.

inni


Wielu twórców zwi?zanych z ruchem Kina Transgresji zrealizowa?o jedynie pojedyncze filmy, szybko porzucaj?c kino dla muzyki czy performance - ca?a ówczesna scena muzyczna by?a mocno zwi?zana z ruchem filmowym. Muzyka takich artystów jak Foetus, Swans, Lydia Lunch czy Cop Shoot Cop by?a cz?sto wykorzystywana jako ?cie?ka d?wi?kowa transgresyjnych filmów. Z drugiej strony twórcy filmowi realizowali pierwsze post-punkowe teledyski, takie jak klip Death Valley 69 nakr?cony przez Richarda Kerna dla Sonic Youth, w którym zdj?cia grupy wcielaj?cej si? w cz?onków bandy Mansona przemieszane s? z zapisem ich koncertu, zamieszek i drastycznych, krwawych scen przemocy w stylu gore.

Wspomnie? tak?e warto o kinie kobiecym, które stanowi?o istotn? cz??? ruchu transgresyjnego. Beth B, Casandra Stark, Teresa Huhes-Freeland, Lung Leg, performerka Kembra Pfahler i przede wszystkim Lydia Lunch stworzy?y jako re?yserki, aktorki czy scenarzystki zr?by radykalnego kina feministycznego, w którym to kobieta obiera?a dominuj?c? rol?, traktuj?c swoje cia?o i jego potrzeby w sposób pozbawiony jakichkolwiek zahamowa?.

po transgresji


Zainteresowanie nowojorskim kinem transgresyjnym, które wzmog?o si? pod koniec lat 90. przyczyni?o si? do uratowania wi?kszo?ci filmów przed zniszczeniem. Filmy Zedda i innych przedosta?y si? po latach do oficjalnego obiegu, specjaln? edycj? wideo przygotowa? szacowny British Film Institue, pojawi?a si? tak?e obszerna antologia Jacka Searganta, pt. Deathtripping. Dzi? filmy Richarda Kerna i Nicka Zedda mo?a kupi? na DVD w ka?dym lepszym zachodnim sklepie z filmami, a sam Quentin Tarantino nawi?zuj?c do fa?szywego nekrologu Zedda zamieszczonego w magazynie Film Threat, zako?czy? swój film Pulp Fiction s?ynnym dialogiem ?- Who?s Zedd??, ?- Zedd?s dead, baby. Zedd?s dead?. Tak - chc?c, nie chc?c - kino transgresji sta?o si? cz??ci? pop-kultury, która z wdzi?kiem wch?on??a jednego z jej najzagorzalszych przeciwników.

Dodatek: Filmy Transgresji, których nie chcieliby?cie obejrze?.


W swojej bezkompromisowej drodze ku prze?amywaniu tabu, twórcy Kina Transgresji trafiali w przeró?ne rejony. Oto kilka przyk?adów najtrudniejszych w odbiorze scen, które eksploruj? zakamarki najciemniejsze.

Thrust in Me, re?. Richard Kern, Nick Zedd

Wracaj?c do domu punk (w tej roli Zedd) zastaje swoj? narzeczon? (w tej roli Zedd w przebraniu) wykrwawion? w wannie. Bohater siada na sedesie, nie mog?c znale?? papieru podciera si? znalezionym przedstawieniem Chrystusa, po czym odbywa nekrofilski stosunek oralny ze swoj? (ju? ex-) narzeczon?, ko?cz?c go gigantycznym wytryskiem.

War is Menstrual Envy, re?. Nick Zedd

Bohatera filmu gra dwudziestolatek, który cudem prze?y? po?ar. Jego cia?o jest potwornie zdeformowane, niemal ca?a skóra cia?a uleg?a poparzeniom. Zedd osadza akcje filmu w tanich, orientalnych dekoracjach a?la Jack Smith i pozwala ogl?da? jak nieatrakcyjna, roznegli?owana prostytutka zbli?a si? do poparzonego m??czyzny, li?e i ca?uje jego nagie, pop?kane cia?o. Potworno?? o tak wielkim nat??eniu, i? staje si? pi?knem?

Sewing Circle (1992), re?. Richard Kern / Kembra Pfahler

W tym kilkuminutowym filmie performerka Kembra Pfahler pod czujnym okiem Kerna zaszywa sobie ig?? i nitk? w?asn? pochw?. Pfahler pono? marzy?a o tym od dzieci?stwa.

I na koniec (humorystyczny) przyk?ad ?lepego zau?ku, w który zabrn?li w poszukiwaniu dziewiczych tematów tabu twórcy Kina Transgresji w latach 90. Oto opis sceny z przygotowywanego przez Richarda Kerna filmu, o której opowiada wyj?tkowo rozentuzjazmowany w jednym z wywiadów:

- B?dzie du?o nago?ci, bardzo du?o nago?ci. Du?o sikania i wypró?niania si? na siebie, puszczania krwi. (...) Nakr?ci?em ju? tak? scen? - facet pieprzy dziewczyn? w ty?ek, spuszcza si?, a potem bierze s?omk? i wypija to z jej ty?ka.

 
 
  1. Sargeant Jack, Deathtripping - The Cinema of Transgression, Creation Books, Londyn, 1995
  2. Zedd Nick, Totem of the Depraved, Two Thirteen Sixty-One Pubns, Nowy Jork, 1997
 
 
  1. Nick Zedd - strona oficjalna
  2. Richard Kern - strona oficjalna
  3. Lydia Lunch - strona oficjalna



 
David Wojnarowicz
Richard Kern
Lydia Lunch
Nick Zedd
Evil Cameraman
The Wild World of Lydia Lunch
Fingered
Where Evil Dwells
Police State
Deathtripping - Cinema of Transgression
Totem of the Depraved


3CINEMA | Teksty| Poza Tabu ? nowojorskie Kino Transgresji